Sprawozdanie z Kongresu Instytutu McKenziego Polska
Sprawozdanie z Kongresu Instytutu McKenziego Polska
W dniach 26-28 maja 2011 roku w Warszawie odbył się Międzynarodowy Kongres z okazji piętnastolecia Instytutu McKenziego Polska pt. „XXI wiek – kontrowersje wokół medycyny szkieletowo-mięśniowej”. Głównym celem Kongresu było przedstawienie metod diagnostyki i leczenia schorzeń kręgosłupa oraz kończyn w świetle medycyny opartej na dowodach naukowych (EBM).
Kongres zgromadził światowej sławy naukowców nauk podstawowych i specjalistów zajmujących się patologiami narządu ruchu. Pierwszy referat wygłosił Stephen May z Sheffield Hallam University w Anglii, w którym zwrócił uwagę na dylematy w doborze literatury, jej różną jakość oraz wartość i związaną z tym interpretacją wyników badań. Ponadto, podczas Kongresu omówił procedury wykorzystywane w badaniu przedmiotowym. Ronald Donelson z Amerykańskiego Towarzystwa ds. Kręgosłupa w swoim wystąpieniu zaznaczył, że diagnoza mechaniczna wg protokołu McKenziego (MDT) jest bardziej precyzyjna i pomocna terapeucie aniżeli diagnoza anatomiczna, oparta jedynie na obrazowym badaniu dodatkowym. Podjął także próbę określenia założeń tworzenia wytycznych klinicznych dla zespołów bólowych kręgosłupa. Michael Adams z Uniwersytetu w Bristolu w Anglii przedstawił w swoim referacie biomechanikę krążka między-kręgowego, a w szczególności wpływ starzenia się dysku na jego funkcję mechaniczną i postępu-jącą niewydolność. Autor podkreślił także istotną rolę biomechaniki w badaniach nad zespołami bólowymi kręgosłupa oraz konieczność prowadzenia dalszych badań w dziedzinie mechanobiologii. W prezentacji omówiona została również patofizjologia zespołów bólowych kręgosłupa i stawów obwodowych. Patricia Dolan z Uniwersytetu w Bristolu przedstawiła referat o roli biomechaniki w leczeniu zespołów bólowych kręgosłupa i stawów obwodowych.
Wystąpienia polskich prelegentów rozpoczął Andrzej Żytkowski z Uniwersytetu Medycznego w Łodzi referatem o neurologicznym podłożu uszkodzenia tkanek. Autor wraz z Adrianem Woźnym z Instytutu McKenziego Polska przedstawił wykład o poważnych patologiach kręgosłupa. Witold Dudziński przedstawił prezentację o neurologicznych podstawach zespołów bólowych kręgosłupa o podłożu mechanicznym, rozpatrując w nim komponentę świadomą i nieświadomą czucia głębokiego. Referat o klinicznych konsekwencjach zaburzeń fizjologicznego wyprostu krę-gosłupa zaprezentowali Wojciech Kiebzak, Marek Zięba, Ireneusz Kowalski, Zbigniew Śliwiński i Małgorzata Domagalska. Marek Krasuski z Uniwersyteu Medycznego w Warszawie przybliżył możliwości diagnostyczne w patologii kręgosłupa i kończyn, a wraz z Izabelą Nyką i Piotrem Te-derko z Uniwersytetu Medycznego w Warszawie zaprezentowali wczesne wyniki kompleksowego leczenia operacyjnego i usprawniającego chorych z objawami dyskopatii w odcinku lędźwiowym z wykorzystaniem metody McKenziego w okresie pooperacyjnym. Autorzy przedstawili ponadto wstępne doniesienie z badania porównującego ocenę diagnostyczną i kwalifikacyjną chorych ba-danych wg protokołu McKenziego z grupą osób badanych klasycznie. Tomasz Stengert, Rajmund Tomczakowski i Jacek Tuz z Instytutu McKenziego Polska przedstawili schemat postępowania w diagnostyce różnicowej w MDT. Tomasz Stengert zademonstrował ponadto pokazy diagnozowania i leczenia pacjenta metodą McKenziego. Bogdan Bacik z Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach wygłosił prelekcję o możliwości wykorzystania obiektywnej analizy ruchu w badaniach naukowych, a we współpracy z Tomaszem Stengertem i Jackiem Tuzem ukazali wpływ procedury powtarzanych ruchów w odcinku szyjnym kręgosłupa na ruchomość stawu ramiennego. Paweł Radło z Uniwersytetu Jagiellońskiego Collegium Medicum w Krakowie wygłosił referaty o leczeniu zwyrodnieniowej choroby dyskowej za pomocą implantacji autogennych komórek macierzystych oraz dyscektomii w świetle EBM.
Krajowi naukowcy zaprezentowali ponadto wyniki swoich badań, które prowadzone były z wykorzystaniem metody McKenziego. Adrian Woźny z zespołem badawczym przedstawił analizę wyników leczenia przy użyciu obiektywnej analizy ruchu w zespołach bólowych kręgosłupa. Aleksandra Truszczyńska z Akademii Wychowania Fizycznego w Białej Podlaskiej omówiła pracę badawczą, w której dokonała porównania diagnozy na podstawie badania funkcjonalnego wg McKenziego z obrazem rezonansu magnetycznego. Grażyna Guzy zaprezentowała wyniki badań nad skutecznością metody McKenziego u pacjentów z zespołem bólowym odcinka szyjnego kręgosłupa. Wojciech Kilijan przedstawił badania nad skutecznością MDT u osób z dyskopochodnym zespołem bólowym dolnego odcinka kręgosłupa.
Kongresowi towarzyszyły liczne panele dyskusyjne z udziałem zaproszonych gości i uczestników, które koncentrowały się na metodzie McKenziego w świetle nauk podstawowych, problematyce diagnostyki różnicowej, a także wymianie doświadczeń i potrzebie współpracy specjalistów różnych dziedzin medycyny w procesie rehabilitacji zespołów bólowych kręgosłupa i kończyn.
Kongres ukazał jak ważna i potrzebna jest środowisku lekarzy i fizjoterapeutów interdyscyplinarna wymiana wiedzy z udziałem wysokiej klasy specjalistów i naukowców. Spotkanie było okazją do integracji środowiska medycznego, a w szczególności terapeutów Instytutu McKenziego Polska.
Autor: mgr Grzegorz Olkowski, Cert. MDT
Tekst jest własnością ProFizjo Grzegorz Olkowski
Aktywność fizyczna ukierunkowana na profilaktykę bólów krzyża
Aktywność fizyczna ukierunkowana na profilaktykę bólów krzyża
Istnieją przesłanki, że bóle krzyża doświadczają człowieka już od chwili, gdy przyjął on spionizowaną postawę ciała w okresie oligoceńskim, zarzucając ostatecznie tryb życia nadrzewnego. Nowe wzorce ruchowe zaczęły wówczas wywierać obciążenia mechaniczne na dolny odcinek kręgosłupa, na które narząd osiowy nie był dostatecznie ewolucyjnie przygotowany.
Pierwsze rozważania o występowaniu i leczeniu schorzeń kręgosłupa można napotkać już w pismach starożytnego Egiptu sprzed około 4500 lat i Rzymu z około 270 roku p.n.e. Pomimo, że pierwsze prace naukowe traktujące o krążku międzykręgowym, a następnie jego roli w bólach krzyża opublikowano w XVI, XVIII i XIX wieku, to jednak wiek XX utorował pionierskie, szeroko zakrojone badania spondyliatryczne.
Współcześnie schorzenia kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego są przedmiotem licznych badań i znajdują się w centrum zainteresowania świata medycznego. Nie ulega wątpliwości, że bóle krzyża są chorobą cywilizacyjną i poważnym problemem społeczno-ekonomicznym. Jednocześnie wszystko wskazuje na to, że epidemia bólów kręgosłupa ma wszelkie warunki do dalszego rozprzestrzeniania, o czym świadczy brak głębszej refleksji współczesnego człowieka i dostrzegania przezeń zagrożeń z powodu choroby dyskowej. Wciąż niewiele jest in-formacji, ogólnopolskich akcji uświadamiających o doniosłości tego problemu. Na domiar złego szkolenia z ergonomii miejsca pracy lub tzw. szkoły pleców są marginalnym zainteresowaniem pracowników i pacjentów, nie wspominając już o ambiwalentnym stosunku do wczesnej profilaktyki bólów kręgosłupa w przedszkolach i szkołach.
Zdumiewające i niepokojące jest to, że od tysięcy lat nie wykształciły się w powszechnej świadomości profilaktyczne zachowania, będące swoistym modelem dbałości o higienę kręgosłupa. W licznych publikacjach naukowych podkreśla się wiodącą rolę usprawniania w zapobieganiu zespołom bólowym kręgosłupa, ale także utrzymywaniu prawidłowej postawy i unikaniu aktywności powodujących nadmierne przeciążenia narządu osiowego człowieka. Wydaje się, że ten obszar w szczególności powinien być zagospodarowany przez wychowanie fizyczne, a naturalnymi krzewicielami prozdrowotnych zachowań powinni być nauczyciele wychowania fizycznego, trenerzy lub fizjoterapeuci. Niestety ani medycyna i fizjoterapia, ani teoria i metodyka wychowania fizycznego nie wypracowały jednolitego systemu zapobiegania pladze bólów kręgosłupa.
Zespoły bólowe kręgosłupa lędźwiowego
Odcinek lędźwiowo-krzyżowy ma wyjątkowo złożoną konstrukcję, która w procesie ewolucji nie osiągnęła pełnej doskonałości, jest podatna na wady wrodzone lub nabyte upośledzające funkcje biomechaniczne. Na dolny odcinek narządu osiowego wywierane są znaczące obciążenia, które mogą wynosić nawet 1000-1500 kg (sztangiści, piloci). Jest rzeczą oczywistą, iż patogenezę większości bólów krzyża stanowią sumujące się w czasie przeciążenia i mikrourazy, a wyjątkowo rzadko są nimi bodźce o dużej sile destrukcyjnej tkanek kręgosłupa.
Zespoły bólowe kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego są jedną z najczęstszych przyczyn zgłaszania się pacjentów o pomoc medyczną (30-70%). Szacuje się, że około 50-80% dorosłej populacji doświadcza bólów w tym odcinku kręgosłupa, a około 10-40% doznaje dolegliwości o charakterze przewlekłym. Epizody bólowe powtarzają się nawet u 70% pacjentów. Bóle odcinka lędźwiowo-krzyżowego są jedną z najczęstszych przyczyn niesprawności osób czynnych zawodowo, są poważnym problemem ekonomicznym. Wedle różnych danych najczęstszą przyczyną bólów kręgosłupa w odcinku lędźwiowym jest przepuklina jądra miażdżystego (60-80%). Uważa się, że ponad 90% zespołów bólowych kręgosłupa spowodowana jest czynnikami mechanicznymi związanymi ze statycznymi (np. długotrwałe siedzenie) lub dynamicznymi (np. dźwiganie ciężarów) przeciążeniami. Warto nadmienić, że współczesny człowiek wykonuje w ciągu doby niekorzystne dla kręgosłupa zgięcia ponad 400 razy, natomiast w statycznej pozycji krańcowego zgięcia kręgosłupa (nieprawidłowe siedzenie) przebywa około 6-12 godzin.
U podstaw wzrastającej liczby dzieci i młodzieży oraz dorosłych z bólami i nieprawidłowościami w biomechanice kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego najczęściej są błędy i za-niedbania w okresie rozwoju fizycznego. Dawniejszy pogląd, że zespoły bólowe kręgosłupa to domena średniego i starszego wieku stracił na aktualności. Badania wskazują, że bóle krzyża pojawiają się u ponad 30% młodzieży w wieku 11-17 lat. Obniżający się wiek zawodników i presja ustanawiania rekordów sportowych przyczynia się do wzrostu liczby młodocianych sportowców z bólami dolnej części pleców (około 12%). Najczęstszą ich przyczyną są ostre nadwyrężenia mięśni, nakładające się na wcześniej przebyte urazy krążka międzykręgowego. Do czynników predysponujących do bólów krzyża zalicza się zmiany treningowe, początek sezonu, zawody, sparingi, a także słabą kondycję, złą technikę i niewłaściwe wyposażenie w sprzęt sportowy. Zespoły bólowe w młodym wieku są najczęściej początkiem przewlekłych, postępujących dolegliwości, które mogą w przyszłości ograniczać lub wykluczać aktywność w życiu codziennym i pracy zawodowej.
Odporność na przeciążenia może wykazywać jedynie kręgosłup o prawidłowej budo-wie anatomicznej i gibkości, który nie wykazuje bolesności. Od zarania dziejów badacze koncentrowali się na zapobieganiu bólom krzyża, szczególną rolę przywiązując do unikania lub minimalizowania przeciążeń odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa. Głównym celem profilaktyki bólów krzyża jest należyte przygotowanie fizyczne narządu osiowego do znoszenia nieuniknionych przeciążeń oraz troska o ergonomię jego funkcji. W przypadku osób bez dolegliwości bólowych, takie postępowanie ma na celu maksymalne ich opóźnienie lub wy-eliminowanie w przebiegu życia.
W bólach krzyża już istniejących dąży się do skrócenia i złagodzenia epizodów bólowych, a także zapobiegania kolejnym nawrotom choroby. Wielu autorów jako najważniejszy czynnik zapobiegający dysfunkcjom kręgosłupa traktuje aktywność fizyczną ukierunkowaną na wzmacnianie mięśni stabilizujących i kontrolujących kręgosłup. Czynne ruchy w stawach dolnej części kręgosłupa zapewniają liczne mięśnie przykręgosłupowe, a także mięśnie tułowia. Zsynchronizowana czynność mięśni antagonistycznych wyzwala odpowiednie momenty obrotowe konieczne do minimalizowania przeciążeń chrząstek międzykręgowych i więzadeł. Synergia czynności mięśni jest warunkiem utrzymania stabilności całej kolumny kręgowej i poszczególnych segmentów. W sytuacji niewydolności kluczowych stabilizatorów mięśniowych lub przekroczenia ich wytrzymałości tkankowej, kręgosłup wykazuje destabilizację (upośledzenie tzw. sztywności), rozkojarzenie czynności mięśni antagonistycznych, zaburzenie kontroli motorycznej tułowia i podatność na urazy. Taką szczególną rolę stabilizującą spełniają niewielkie, bogate we wrzeciona mięśnie międzypoprzeczne i rotatory międzysegmentalne, mogące funkcjonować w tzw. ustawieniach kręgów szczególnie wrażliwych na uszkodzenia. Ponadto dużą rolę w stabilizacji kręgosłupa podczas wysiłków odgrywają współaktywizowane mięśnie ścian brzucha. W świetle powyższych rozważań oraz uwzględniając skalę zjawiska bólów krzyża w populacji, pierwszoplanową funkcją wychowania fizycznego, sportu i rekreacji powinno być wzmacnianie stabilności narządu osiowego oraz kształtowanie odpowiedniej propriocepcji i poczucia ciała w przestrzeni.
Podstawowym warunkiem, który powinien spełniać trening fizyczny, to stosowanie takich obciążeń, które pozwalając uzyskać pożądany rezultat nie powodują szkody w jednostkach ruchowych Junghansa. Wydaje się, że stanowi to szczególne wyzwanie dla wychowania fizycznego, w procesie którego nader często aplikuje się dzieciom i młodzieży ćwiczenia niewłaściwe, anachroniczne w świetle najnowszych badań biomechanicznych, będące niejednokrotnie elementem oceny i wymagań w praktyce pedagogicznej (np. tzw. mostki, kołyski). Odnośnie treningu fizycznego osób zdrowych można pokusić się o sformułowanie pewnych uogólnień. Należy przede wszystkim unikać skrajnych zakresów ruchów kręgosłupa, zwłaszcza zgięcia, które wywiera znaczne siły ścinające na chrząstki międzykręgowe, a dodatkowo zagraża także więzadłom. Podkreśla się zasadność przyjmowania pośrednich (neutralnych) pozycji kręgosłupa podczas wszelkich ćwiczeń fizycznych. Wielu autorów dostrzega konieczność utrzymywania należytej gibkości kręgosłupa, gdyż zarówno zwiększenie swobody, jak i jej upośledzenie jest szkodliwe. Stretching kręgosłupa powinien być realizowany metodycznie i ze szczególną ostrożnością, skupiać się głównie na kształtowaniu należnego zakresu ruchu w płaszczyźnie strzałkowej. Na ergonomiczną czynność kręgosłupa wpływa ruchomość stawów biodrowych i kolanowych. Siedzący tryb życia współczesnego człowieka (homo sapiens) wymaga odpowiedniego stretchingu mięśni lędźwiowo-biodrowych, które najczęściej są przykurczone.
W aktywności ruchowej ukierunkowanej na profilaktykę bólów krzyża w szczególny sposób należy eksponować kształtowanie wytrzymałości mięśni, komponenty minimalizującej sumujące się mikrourazy tkankowe. Wytrzymałość mięśniowa jest podstawowym zabezpieczeniem kręgosłupa, natomiast siła, która zazwyczaj jest u chorych osłabiona, ma drugorzędne znaczenie. Podczas długotrwałej pracy mięśniowej (statycznej lub dynamicznej) brak odporności na zmęczenie ma decydujące znaczenie w ujawnianiu się bólów krzyża. Osoby, u których doszło już do niewielkiej destabilizacji kręgosłupa potrzebują dodatkowego oddziaływania w postaci tzw. szynowania kręgosłupa, dzięki odpowiedniemu ciśnieniu w klatce piersiowej i jamie brzusznej oraz skurczom towarzyszącym mięśni w tych okolicach ciała. Najnowsze badania zaprzeczają poglądom dotyczącym ćwiczeń mięśni brzucha zarówno w sensie ich aktywizacji, jak i wywieranych przeciążeń na dolny odcinek kręgosłupa. Istotne jest, aby ćwiczenia wytrzymałościowe mięśni brzucha odbywały się w różnorodnych wariantach, w pozycjach wyjściowych leżenia tyłem i bokiem. Szczególnie ważna jest aktywizacja mięśni czworobocznych lędźwi (quadratus lumborum), które decydują o stabilności tego odcinka kręgosłupa. Odnośnie ćwiczeń stymulujących mięśnie prostownika grzbietu (erector spinae), to większość z nich wybitnie obciąża kręgosłup (np. jednoczesny wyprost tułowia i kończyn dolnych w leżeniu przodem) ze względu na zewnętrzne siły ścinające i kompresyjne. Istnieją jednak mniej obciążające ich modyfikacje, które należy stosować w usprawnianiu osób zdrowych. Celem harmonijnego wzmacniania mięśni brzucha i mięśni przykręgosłupowych jest przeciwdziałanie szkodliwej hiperlordozie i przodopochyleniu miednicy, szczególnie wyeksponowanych np. u kobiet ciężarnych.
Wielu badaczy podziela pogląd, że ćwiczenia aerobowe odgrywają wiodącą rolę w profilaktyce bólów krzyża. Zaleca się, aby wysiłki aerobowe zajmowały należne miejsce, albowiem trening wydolnościowy poprawia perfuzję i utlenowanie wszystkich struktur kręgosłupa. Ponadto wpływają one korzystnie na zmniejszenie stresu (istotnego generatora bólów krzyża), podwyższają próg odczuwania bólu, a także (teoretycznie) mogą redukować istniejące blizny okołokręgosłupowe. Powszechnie wiadomo, że aktywność fizyczna jest głównym czynnikiem przeciwdziałającym otyłości, która dodatkowo obciąża i upośledza biomechanikę kręgosłupa. Otyłość, poprzez zwiększenie obciążeń osiowych kręgosłupa, a także wydłużenie ramienia dźwigni siły tułowia, zwiększa przeciążenia wywierane na odcinek lędźwiowo-krzyżowy. Aktywność fizyczna odgrywa także znaczącą rolę w profilaktyce bólów krzyża w przebiegu osteoporozy, bowiem ruch korzystnie oddziałuje na normalizację zaburzeń procesów mineralizacji kości.
Sugeruje się, aby każdy trening poprzedzać prostymi ćwiczeniami w płaszczyźnie strzałkowej, celem rozluźnienia tkanek i redukcji tzw. sztywności stawów międzywyrostkowych. Autor poleca aktywizację stawów biodrowych i kolanowych, a następnie angażowanie do ćwiczeń kolejnych grup mięśniowych, począwszy od przednich grup mięśni brzucha, następnie bocznych, a sesję kończyć wzmacnianiem prostownika grzbietu. W miarę możliwości trening powinien być dopasowywany indywidualnie z uwzględnieniem czynników ryzyka (np. zajęcia dodatkowe, praca zawodowa), a osoba prowadząca zajęcia powinna informować podopiecznych o konieczności i celowości długotrwałych i systematycznych treningów. Uświęcone tradycją uniwersalne ćwiczenia (identyczne dla różnych grup wiekowych, zawodowych, etc), często w wymiarze zaledwie kilkudniowym, pozbawione są sensu i dają ćwiczącym jedynie iluzję profilaktyki. Takie praktyki w dobie evidence-based medicine (medycyna oparta na podstawach naukowych) nie mogą być powielane i powinny odejść do lamusa.
Podsumowanie
Wśród większości naukowców panuje przekonanie, że w nadchodzących latach ob-serwowany będzie dalszy wzrost liczby chorych z bólami krzyża, głównie z powodu narastającej hipokinezji. Jego początku należy postrzegać we współczesnych przedszkolach i szkołach, zmuszających do przyjmowania nawet przez kilkanaście godzin dziennie destrukcyjnej pozycji siedzącej, dodatkowo wspomaganej przez niedostosowane do wzrostu dzieci i młodzieży szkolnych mebli. Przeładowane i nagannie noszone plecaki, niechlujny wzorzec po-stawy, narastające zjawisko otyłości i nikotynizmu, stresy, zajęcia pozalekcyjne mające charakter już niemal wyłącznie statyczny oraz marginalizowanie przez nauczycieli, rodziców i uczniów wychowania fizycznego są kamieniami milowymi w patogenezie bólów krzyża. Właśnie deprecjacja etosu wychowania fizycznego, obok oczywistych zdobyczy cywilizacji, jest źródłem przemiany współczesnego człowieka z homo erectus w homo sedentarius. Z drugiej zaś strony współczesne wyczyny sportowe, w pogoni za rekordami, narażają zdrowie za-wodników na niebezpieczeństwo, natomiast sport amatorski i rekreacja uprawiane są nader często niemetodycznie i nagannie technicznie, czyniąc niejednokrotnie więcej zła niż pożytku.
Wydaje się, że wiedza o higienie kręgosłupa w społeczeństwie polskim jest bardzo uboga. Od dawna głoszona jest banalna prawda, że łatwiej i taniej jest zapobiegać bólom krzyża, aniżeli później je leczyć. Warto, aby ta maksyma była wyraźniej słyszana także w świecie sportu. Dostrzegając pozytywną rolę aktywności fizycznej w profilaktyce bólów krzyża należy szczególną rolę w jej promocji przypisać nauczycielom wychowania fizycznego oraz trenerom i instruktorom sportu. Tylko wykwalifikowana i wyczulona na bóle kręgosłupa kadra pedagogiczna i szkoleniowa jest w stanie w sposób kompetentny przeciwdziałać narastającej epidemii bólów krzyża. Zaryzykować można twierdzenie, że profilaktyka bólów krzyża jest najtrudniejszym zadaniem, jakie kiedykolwiek miała spełniać kultura fizyczna.
Autor: Grzegorz Olkowski
Tekst jest własnością ProFizjo Warszawa Grzegorz Olkowski
Physical activity aimed at the prevention of low back pain
Summary
Low back pain is a disease of modern civilization and is a serious problem of socio-economic development. For both suffer back pain in young people, middle-aged and older. The main reason for the epidemic of back pain is recognized in society, increasing physical inactivity. The paper describes the epidemiology of back pain, and stressed a significant role of body posture, ergonomics, and physical activity in preventing this pathology. Special atten-tion was paid to the selection of appropriate physical activity and physical culture a key role in public awareness on health problems of the spine.
Keywords: back pain, physical activity, prevention
Parkour – nowa forma aktywności fizycznej
Dla wszystkich osób pracujących z młodzieżą, zwłaszcza nauczycieli WF – u, oczywiste jest „bycie na bieżąco” z aktualnymi trendami i swoistą modą na konkretne dyscypliny sportowe.
Personel szkolnych gabinetów lekarskich czy placówek rehabilitacyjnych zapewne również dostrzega fakt, że młodzi pacjenci łatwiej i chętniej współpracują, gdy uprawiana przezeń dyscyplina nie jest obca terapeutom.
Od pewnego czasu na pytanie o uprawianą formę aktywności, można usłyszeć odpowiedź: Parkour!
Ten obco brzmiący termin określa nową dyscyplinę, która do tej pory była nieznana w Polsce, a obecnie zaobserwować można stopniowy wzrost zainteresowania młodzieży tym zjawiskiem.
Gibkość kręgosłupa – jej uwarunkowania, znaczenie oraz pomiar
Wprowadzenie
Zamysłem niniejszej publikacji było omówienie problematyki gibkości kręgosłupa w kontekście aktywności fizycznej oraz zaprezentowanie licznych sposobów jej oceny, które znajdują zastosowanie w codziennej praktyce fizjoterapeutycznej. W pracy podjęto próbę przeglądowego przedstawienia nieinwazyjnych metod badania ruchomości kręgosłupa będących wyrazem dążenia do trafnego i rzetelnego diagnozowania tej ważnej egzystencjalnie właściwości.
Zróżnicowanie wysklepienia stóp słuchaczy Medycznego Studium Zawodowego Fizjoterapii w zależności od czynników środowiskowych i aktywności ruchowej
Wstęp
Budowa i kondycja stóp jest od dawna przedmiotem zainteresowania wielu badaczy. Podkreśla się znaczenie prawidłowej wydolności stopy oraz wskazuje czynniki, które wpływają na to zjawisko. Prawdopodobnie, przyczyny pogarszającej się architektury stóp w wieku dorosłym mają swój początek w okresie dzieciństwa.
Wady stóp stanowią problem społeczny, bowiem problemy ze stopami zgłasza od 30% do ok. 80% pacjentów w wieku produkcyjnym.
Za czynniki ryzyka można uznać wiek oraz rodzaj wykonywanej pracy. Złe ukształtowanie i budowa stopy wpływa na obniżenie jej sprawności, a tym samym może mieć wpływ na aktywność zawodową i ograniczenie aktywności fizycznej.
Leczenie zespołu strukturalnego kręgosłupa lędźwiowego metodą McKenziego (MDT) / Treatment of lumbar spine in derangement syndromes according to the method of McKenzie (MDT)
Streszczenie / Summary: Celem artykułu jest przedstawienie diagnostyki zespołów bólowych kręgosłupa lędźwiowego metodą McKenziego. / The aim of the article is to present a treatment for derangement syndromes of the lumbar spine by McKenzie method.
Leczenie zespołu zaburzeń strukturalnych w MDT składa się z czterech następujących po sobie faz: redukcji przemieszczenia, utrzymania redukcji, odtworzenia utraconej funkcji kręgosłupa oraz wtórnej prewencji schorzenia. Terapia poszczególnych podzespołów prowadzona jest zgodnie z tzw. stopniowaniem siły mechanicznej. Zwiększenie siły i techniczne zaawansowanie technik terapeutycznych zmienia się odpowiednio do stopnia rozległości przemieszczenia jądra miażdżystego.
Sprawność fizyczna a wysklepienie stopy uczestników ćwiczeń fitness
Streszczenie
Cel pracy: Ocena wysklepienia stóp osób rekreacyjnie uprawiających fitness.
Materiał i metody badań: Badano 30 członków klubu fitness. W badaniach wykorzystano przyrząd do odbitek stóp metodą niebrudzącą. Do oceny wysklepienia stóp posłużyły kąt Clarke’a oraz wskaźnik „W” Wejsfloga. Badanych poddano testowi „Eurofit”.
Wyniki badań: Prawidłowe wysklepienie obu stóp posiadało 60% kobiet i 74% mężczyzn. Obie nieprawidłowo wysklepione stopy miało 20% kobiet i 13% mężczyzn.
Do pierwszej grupy zakwalifikowano 9 kobiet i 11 mężczyzn z prawidłowym wysklepieniem stóp (66% ogółu badanych), do drugiej grupy zakwalifikowano 6 kobiet i 4 mężczyzn z nieprawidłowym wysklepieniem jednej lub obu stóp (34% ogółu badanych). Test „Eurofit” ujawnił zróżnicowanie sprawności fizycznej obu grup.
Wnioski: Większy odsetek osób uprawiających fitness miała prawidłowo wysklepione stopy. Osiągali oni lepsze wyniki w próbie równowagi, biegu wytrzymałościowym i szybkościowym, skłonie w przód i skoku w dal, gorsze w sile, wytrzymałości i szybkości rąk oraz siadach z leżenia. Kobiety częściej posiadały gorzej ukształtowane stopy niż mężczyźni. U obu płci zauważono mniejsze wysklepienie stopy lewej niż prawej (lateralizacja). Większość badanych posiadała prawidłowo wysklepione stopy, co może świadczyć, że uprawianie fitness wpływa korzystnie na wydolność stóp.
Zalecenia Komisji Europejskiej w bólach krzyża
Grupa Robocza B13 European Cooperation in the field of Scientific and Technical Research
Wytyczne dotyczące ostrego nieswoistego bólu krzyża. Na podstawie przeglądów systematycznych oraz istniejących wytycznych postępowania klinicznego
Rehabilitacja kręgosłupa metodą McKenziego.
Rehabilitacja kręgosłupa metodą McKenziego.
Diagnostyka kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego.
Zespoły bólowe kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego są jedną z najczęstszych przyczyn zgłaszania się pacjentów o pomoc medyczną (30-70% populacji). Szacuje się, że około 50-80% dorosłej populacji doświadcza bólu w tym odcinku kręgosłupa, a u około 10% występują dolegliwości o charakterze przewlekłym. Ból odcinka lędźwiowo-krzyżowego jest jedną z najczęstszych przyczyn niesprawności osób czynnych zawodowo. Czytaj Dalej
Masaż kobiet w ciąży (masaż w okresie macierzyństwa)
Ciąża prowadzi do szeregu zmian anatomicznych i czynnościowych w organizmie kobiety, jednak z punktu widzenia fizjoterapii najistotniejsze dotyczą aparatu ruchu.
Zmiany w okolicy lędźwiowo-krzyżowej w przebiegu ciąży wynikają z ogólnego zmiękczenia struktur włóknistych i zmniejszenia elastyczności więzadeł międzykręgowych. Wskutek rozciągnięcia mięśni brzucha zachodzi zmiana statyki ciała, pogłębienie lordozy lędźwiowej i przodopochylenie miednicy wraz z kompensacyjnym odchyleniem górnej części tułowia.
Dojazd